تبلیغات سلام
معذرت می خواهم که توی تابستان نتونستم آپ کنم. از امروز دوباره کارم رو شروع می کنم .
تقدیم به امام زمان (عج)
جـــانم به فدای خــاك پایت مهدی اذنم بده تا كنم صدایت مهدی
عشق تو عجین گشته به جان و دل من ای جان و دلم شود فدایت مهدی
ندارم فرصتی تا لحظه ی مرگ
بود بر شاخه هایم آخرین برگ
تو پنداری که شب چشمم به خواب است
ندانی این جزیره غرق آبست
به حال گریه می خوانم خدا را
به حال دوست می جویم شما را
زبس دل سوی مردم کرده ام من
در این دنیا تو را گم کرده ام من
مرا در عاشقی بی تاب کردی
کجا هستی دلم را آب کردی
نه اکنون بلکه عمری، روزگاریست
که پیش روی ما غمگین حصاریست
بود روز تو برای ما شب تار
صدایت می رسد از پشت دیوار
کلام نازنینت مهر جوش است
صدایت در لطافت چون سروش است
بدا ، روز و شب ما هم یکی نیست
شب ما بهر تو همگام روز است
به وقت صبح تو ما را شب آید
در آن هنگامه جانم بر لب آید
کویرم من، تو گلشن باش ای یار
به تاریکی تو روشن بــاش ای یار
آخرین شعر مولانا در حین وفات
رو سر بنه به بالین تنها مرا رها كن
ترك من خراب شبگرد مبتلا كن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا كن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت ترك ره بلا كن
ماییم و آب دیده در كنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا كن
خیره كشی است ما را دارد دلی چو خارا
بكشد كسش نگوید تدبیر خونبها كن
برشا خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشق تو صبر كن وفا كن
دردیست غیر مردن كانرا دوا نباشد
پس من چگونه گویم كین درد رادواكن
در خواب دوش پیری در كوی عشق دیدم
با دست اشارتم كرد كه عزم سوی ما كن
گر اژدهاست بر ره عشق است چون زمرد
از برق این زمرد هین دفع اژدها كن
این شعر توسط اسما فرستاده شده است
با تشکر بسیار از ایشان
این هم ادرس وبلاگشون: http://www.delnazok.blogfa.com/
كاشكی تاریكی می رفت،فردا می شد
صبح می شد،چِشمونِ تو پیدا می شد
لب های نازِ تو با قصه ی عشق
مثله گلهای بهاری وا می شد
یادته قول دادی پیشم می مونی
قصه ی عشق،زیرِ گوشم می خونی
نمی دونست دله وامونده ی من
كه تو رسمِ بی وفایی می دونی
هنوز از عشقِ تولبریزه تنم
عاشقِِ چِشمونِِ نازه تو منم
نمی دونم چرا من هم مثله تو
نمی تونم زیرِ قولم بزنم؟!
چند این شب و خاموشی؟ وقت است كه برخیزم
وین آتش خندان را با صبح برانگیزم
گر سوختنم باید افروختنم باید
ای عشق بزن در من كز شعله نپرهیزم
صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد
تا خود به كجا آخر با خاك در آمیزم
چون كوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه كه برخیزم
برخیزم و بگشایم بند از دل پر آتش
وین سیل گدازان را از سینه فروریزم
چون گریه گلو گیرد از ابر فرو بارم
چون خشم رخ افروزد در صاعقه آویزم
ای سایه ! سحرخیزان دلواپس خورشیدند
زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم
با تشکر از آقای میلاد ساکی :
رودرودیواراین شهر
همه ازتویادگاراست
توی این كوچه ی بنبست
من و تنها نمی زاره
تو درو دیوار این شهر
همه از تو یادگاراست
توی این كوچه ی بنبست
منو تنها نمی زاره
یاد حرفای قشنگت
كه توی قلبم لونه كرده
یاد دل تنگی چشمات منو دیونه كرده
میدونم یه روز می آیی
اون روزی كه دیگه دیره
اون روزی كه پیش مایی
دل من برا تو میمره
رودرودیواراین شهر
همه ازتویادگار
یاد دل تنگی چشمات
منوتنها نمی زاره
یاد حرفای قشنگت
كه توی قلبم خونه كرده
یاد دل تنگی چشمات
كه مرو دیوانه كرده
با تشکر فراوان از آقای میلاد ساکی:
ساده بیا
دست منو بگیرو
ساده نگیر
این همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی
پای همه ساده گیات بمونی
ساده بیا دست منو بگیرو
ساده نگیر این همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی
پای همه ساده گیات بمونی
خسته نشو اگه تموم راه ها
پیش توسادگیات خسته شن
طاقت بیاراگه همه آدما
از این كه پا به پات میان خسته شن
خسته نشو اگه تموم راه ها
پیش تو سادگیات بسته شن
طاقت بیاراگه همه آدما
از این كه پا به پات میان خسته شن
آخر خط جاده های خسته
بگو چقدر راه نرفته مونده
پشت دلت وقتی به خون نشسته
چند تا ترانه است كه كسی نخونده
دوم بیار خسته نشوار سفر
تنهایی تم بذاررو دوشت ببر
ترانه باش اون ور آخر خط
به نقطه می رسی بیا سر خط
به نقطه می رسی بیا سر خط
به نقطه می رسی بیا سر خط
ساده بیا دست منو بگیرو
ساده نگیر این همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی
پای همه ساده گیات بمونی
شعر زیبای زیر را هم آقای میلاد ساکی فرستاده اند:
سرخاك مادر من
هیچ كسی گریه نكرده
ما با هم پیش مامان
با همون دستای سردش
مادرباید بدونی
دل من بهونه كرده
نیستی تو توخونه ی من
این منو دیونه كرده
جای توشبا می یامو
واسه تو قصه می خونم
می دونم كه خواب خوابی
ولی باز پیشت می مونم
چرا هر دو تا یی رفتید
من میگم حتمی یه خوابه
چرا من تنهای تنهام
یه سوال بی جوابه
گلآی یاس تو باغچه
غروبا گونه می گیرن
همه شون یه عهدی بستن
سر خاك تو بمیرن
ما به عكس سرد خالی
آخرین خنده ی مادر
گل سعی یادگار
ولی با گل های پر پر
عمری به سر دویدم در جست و جوی یار :
جز دسترس به وصل ِ وی ام آرزو نبود
دادم درین هوس دل ِ دیوانه را به باد
این جست و جو نبود
هر سو شتافتم پی ِ آن یار ِ ناشناس
گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
بی آن که خود بدانم ازین گونه بی قرار
مشتاق ِ کیستم !
رویی شکفت چون گل ِ رؤیا و دیده گفت :
" این است آن پری که ز من می نهفت رو
خوش یافتم ، که خوش تر از ین چهره ای نتافت
در خواب ِ آرزو ... "
هر سو مرا کشید پی ِ خویش در به در
این خوش پسند دیده ی زیباپرست ِ من
شد رهنمای این دل ِ مشتاق ِ بی قرار
بگرفت دست ِ من
وان آرزوی گم شده بی نام و بی نشان
در دورگاهِ دیده ی من جلوه می نمود
در وادی ِ خیال مرا مست می دواند
وز خویش می ربود
از دور می فریفت دل ِ تشنه ی مرا
چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب
دیدم سراب بود !
بیچاره من ، که از پس ِ این جست و جو ، هنوز
می نالد از من این دل ِ شیدا که " یار کو ؟
کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
بنما ، کجاست او ! ... "
ای فرستاده سلامم به سلامت باشی
غمم آن نیست که قادر به غرامت باشی
گل که دل زنده کند بوی وفایی دارد
تو مگر صاحب اعجاز و کرامت باشی
خانه ی دل نه چنان ریخته از هم که در او
سر فرود آری و مایل به اقامت باشی
دگرم وعده ی دیدار وفایی نکند
مگر ای وعده ، به دیدار قیامت باشی
شبنم آویخت به گلبرگ که ای دامن چک
سزدت گر همه با اشک ندامت باشی
می کنم بخت بد خویش شریک گنهت
تا نه تنها تو سزاوار ملامت باشی
ای که هرگز نکند سایه فراموش تو را
یاد کردی به سلامم به سلامت باشی
اشعار زیر را آقای میلاد ساکی فرستاده اند که من در وبلاگ قرار دادم. با تشکر از ایشان.
آدرس سایت ایشان: http://miladsaki.mihanblog.com
ببخش بانوی قصه
این دل جونی كرده
با تو اگه تو خونش
نا مهربونی كرده
چه سرنوشت خوبی
وقتی دل شما هم
برای خوش بخت یمون
پا در میونی كرده
خاتون خوب قصه
عروس آرزوهام
من كه همیشه تنهام
قهر نكن با چشمام
قهر نكن مهربون
راه تو آتیشمه
من چه جوری نسوزم
وقتی دلت پیشمه
برای داشتن من
چه راه دوری رفتی
همه باید بدونن
راه و چه جوری رفتی
قهر نكن
راه و چه جوری رفتی
=
ببخش بانوی قصه
این دل جونی كرده
با تو اگه تو خونش
نا مهربونی كرده
چه سرنوشت خوبی
وقتی دل شما هم
برای خوش بخت یمون
پا در میونی كرده
خاتون خوب قصه
عروس آرزوهام
من كه همیشه تنهام
قهر نكن با چشمام
قهر نكن مهربون
قهر تو آتیشم
من چه جوری نسوزم
وقتی دلت پیشمه
///////////////////////////////////
باران این چنین دله مرا بردی
باران دم به دم مرا تو آزردی
باران سرنوشتم را به یاد آور
باران سرگزشتم را مکن با ور
من غریبی قصه پردازم
چون غریقی غرق در رازم
گم شدم در غربت دریا
بی نشانو بی هم آوازم
باز هم آمدی تو بر سر راهم
آی عشق میکنی دوباره گم راهم
دیریست قلب من از عاشقی سیر است
بسته از صدای زنجیر است
بسته از صدای زنجیر است
مدیر وبلاگ : حمید
